Κατά ένα τρόπο, η αδιαμφισβήτητη ευαισθησία που περιτυλίγει την ταινία «Οι ζωές που δεν έζησα» της Σάλι Πότερ, έρχεται σε αντιπαράθεση με την επιτηδευμένα ποιητική αφήγηση που επέλεξε να ακολουθήσει – χωρίς αυτό να σημαίνει βεβαίως ότι η ταινία δεν έχει τις στιγμές της.

ROADS NOT TAKEN, THE 2

Ο Χαβιέρ Μπαρδέμ υποδύεται τον συγγραφέα που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του χτυπημένος από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και στιγμές από την ζωή του (με την κόρη του/ Ελ Φάνινγκ, με έναν δεσμό του/ Σάλμα Χάγιεκ) καταλήγουν σε ένα αρκετά μπερδεμένο παζλ που σου δίνει την αίσθηση του μετέωρου, όπως ακριβώς μετέωρος φαίνεται να είναι και ο κεντρικός ήρωας εξαιτίας της πάθησής του. Αυτά τα θραύσματα μνήμης που συνάδουν με ένα αμείλικτο αποδεκάτιση της έννοιας του χρόνου, επιδιώκουν στην «κατασκευή» ενός «καθαρού» πορτρέτου του συγγραφέα αλλά εν τέλει προκαλούν σύγχυση στον θεατή, παρόμοια ,ίσως, με την κατάσταση στην οποία ο συγγραφέας βρίσκεται στο παρόν του.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr